Сураи Каф — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• عَجِبُوا: тааҷҷуб карданд, ҳайрон шуданд.
• مُنذِر: огоҳкунанда, тарсонанда аз азоби Худо.
• مِّنْهُمْ: аз худи онҳо, яъне аз ҷинси башар.
• شَيْءٌ عَجِيبٌ: чизе аҷиб ва ғайриоддӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки кофирон ва дурӯғшуморандагони паёмбар (с) аз омадани Расулуллоҳ (с) тааҷҷуб карданд. Онҳо интизори он набуданд, ки огоҳкунандае аз ҷинси худи онҳо — яъне инсоне аз байни худ — ба сӯи онҳо биёяд. Онҳо гумон мекарданд, ки паёмбар бояд фаришта бошад, на башар. Ба ин сабаб кофирон гуфтанд: «Ин чизе аҷиб аст!» Яъне омадани паёмбари башарӣ ба онҳо ғайриоддӣ ва шигифтангез менамуд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки тааҷҷуби онҳо асосан аз хабар додани паёмбар (с) дар бораи зинда шудан баъд аз марг ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат буд. Онҳо мегуфтанд: «Оё мо пас аз марг ва хок шудан боз зинда мешавем? Ин чизе аҷиб аст!» Ҳамин тавр, онҳо на аз рӯи далел, балки аз рӯи тааҷҷуб ва инкор паёмбарро рад карданд, ҳол он ки ӯро аз наздик мешинохтанд ва ростгӯии ӯро медӯнистанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон ҳақро на аз рӯи далел, балки аз рӯи тааҷҷуб ва ғурур рад мекунанд.
• Паёмбар (с) аз ҷинси худи мардум буданаш раҳматест барои онҳо, зеро онҳо метавонанд суханони ӯро фаҳманд ва ба ӯ пайравӣ кунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон аз ҷинси башар бовар кунем ва аз тааҷҷуби беҷо дурӣ ҷӯем.
• Қуръон ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва моро ба андеша ва тадаббур даъват менамояд.
• Ин оят собит мекунад, ки зинда шудан баъд аз марг ҳақ аст, гарчанде барои кофирон аҷиб ва ғайриқобили қабул менамуд.