Surja Kaf — Ajet 2

Kuptimet e fjalëve:

• Munidhir (مُنذِر): paralajmërues, ai që i frikëson njerëzit me dënimin e Allahut.
• Minhum (مِنْهُمْ): prej tyre, nga gjinia e tyre njerëzore, i njohur për ta.
• Shej'un axhib (شَيْءٌ عَجِيبٌ): diçka e çuditshme dhe e habitshme, që nuk është e zakonshme.

Tefsiri i Ajetit:

Kurejshitët nuk e mohuan të Dërguarin (sal-lallahu alejhi ve sel-lem) sepse nuk e njihnin atë apo sepse dyshonin në sinqeritetin e tij – përkundrazi, ata e njihnin mirë prejardhjen e tij, ndershmërinë dhe vërtetësinë e tij. Por arsyeja e vërtetë e refuzimit të tyre ishte habia dhe çudia e tyre që një paralajmërues erdhi tek ata nga gjinia e tyre njerëzore, e jo nga engjëjt. Ata e konsideruan të pamundur që një njeri i zakonshëm si ata të zgjidhej nga Allahu për t'u sjellë mesazhin hyjnor. Prandaj, nga habia e tyre, ata thanë: "Ky është një gjë vërtet e çuditshme!" – duke iu referuar thirrjes së tij për besim në Njëshmërinë e Allahut dhe ringjalljes pas vdekjes, të cilën ata e mohonin me habi dhe tallje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dërgimi i të dërguarve nga gjinia njerëzore është mëshirë nga Allahu, sepse njerëzit mund të mësojnë prej tyre dhe të ndjekin shembullin e tyre në jetën e përditshme.
2. Habia dhe çudia ndaj të vërtetës nuk është argument për mohim; përkundrazi, njeriu duhet të mendojë me arsye dhe zemër të hapur përpara se të refuzojë.
3. Ky ajet na mëson se njohja e sinqeritetit dhe e ndershmërisë së dikujt nuk mjafton – duhet edhe vullneti për ta pranuar të vërtetën, edhe kur ajo vjen në formë të papritur.
4. Islami është fe që i fton njerëzit me urtësi dhe durim, edhe kur përballet me tallje dhe mohim, sepse e vërteta mbetet e qëndrueshme pavarësisht habisë së mohuesve.