Sure Kâf — Ayet 2

Kelime Anlamları:

• Bel (بَلْ): Aksine, bilakis. Burada önceki bir durumu düzeltmek veya asıl sebebi açıklamak için kullanılır.
• Ucibû (عَجِبُوا): Şaşırdılar, hayrete düştüler.
• Munzir (مُنذِر): Uyaran, korkutan, insanları Allah'ın azabına karşı ikaz eden peygamber.
• Min-hüm (مِنْهُمْ): Kendi içlerinden, kendi soylarından, kendi aralarından.
• Acîb (عَجِيب): Şaşılacak, hayret verici, alışılmadık, garip.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, kâfirlerin Peygamber Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve sellem) karşı takındıkları tavrın asıl sebebini haber vermektedir. Onlar, hakikati araştırıp da bulamadıkları için değil, aksine kibir ve inkârları sebebiyle imandan yüz çevirdiler. Kendilerine, içlerinden bir uyarıcı, bir peygamber geldiğinde şaşkınlığa düştüler ve bu durumu akıl almaz, garip bir olay olarak nitelendirdiler.

Oysa bu durum şaşılacak bir şey değildi. Allah Teâlâ, insanlara kendi cinsinden, kendi dillerini konuşan, aralarında yaşayan, doğruluğu ve güvenilirliği bilinen bir elçi göndermiştir. Bu, Allah'ın rahmetinin bir gereğidir. İnsanlar, kendi aralarından birinin kendilerini uyarması sayesinde onu daha iyi anlayabilir, sözünü daha kolay kabul edebilirlerdi. Ancak kâfirler, bu büyük nimeti görmezden gelerek, "Bu, şaşılacak bir şey!" dediler. Onların asıl şaşkınlığı, ölümden sonra dirilişi ve hesabı inkâr etmeleriydi. Kendi içlerinden bir beşerin, "Siz öldükten sonra yeniden diriltileceksiniz" demesini akıllarına sığdıramadılar.

Sevgili Müslümanlar! Bu âyet bize, inkârın temelinde çoğu zaman kibir ve önyargının yattığını göstermektedir. İnsan, hakikati duyduğunda onu araştırmalı, düşünmeli ve akletmelidir. Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) gibi doğru sözlü, emin bir zatın getirdiği mesaj, asla şaşılacak bir şey değildir. Bilakis bu, Allah'ın kullarına olan en büyük merhametidir. Rabbimiz, bizleri bu büyük nimete şükreden, peygamberinin izinden giden ve Kur'an'ı rehber edinen kullarından eylesin. Unutmayalım ki hidayet, kalbin kapılarını hakikate açmakla başlar.