Сураи Каф — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• خَشِيَ: тарсид, аз Худо тарсид.
• بِالْغَيْبِ: дар пинҳонӣ, дар ҷое ки касе ӯро намебинад, танҳо Худо мебинад.
• مُّنِيبٍ: тавбакунанда, бозгаштанда ба сӯи Худо, рӯоваранда ба итоат.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он бандагони Худо аст, ки ба биҳишт ва неъматҳои он даъват мешаванд. Гуфта мешавад: ин ҷазои некӯ барои касест, ки аз Худованди меҳрубон дар пинҳонӣ тарсид — яъне ҳатто вақте ки касе ӯро намедид ва танҳо Худо ӯро мебид, аз гуноҳ худдорӣ мекард ва фармонҳои Худоро иҷро мекард. Чунин шахс дар рӯзи қиёмат бо дили солим ва пок ба ҳузури Парвардигораш меояд — диле, ки аз гуноҳ тавба карда, рӯ ба итоати Худо овардааст ва пайваста ба сӯи Ӯ бозмегардад. Пас ин оят башорат медиҳад ба ҳар касе, ки дар дунё аз Худо метарсад ва бо дили тавбакунанда ба пешвози Парвардигораш меравад, ки ӯро биҳишт ва хушнудии Худо интизор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тарси Худо дар пинҳонӣ — яъне икроми Худо дар дил ва худдорӣ аз гуноҳ ҳатто дар танҳоӣ — нишонаи имон ва тақвои ҳақиқӣ аст.
• Дили тавбакунанда ва рӯоваранда ба Худо сабаби наҷот ва хушбахтӣ дар охират мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба сӯи Худо бозгардем, аз гуноҳҳо тавба кунем ва дили худро пок нигоҳ дорем.
• Худованди меҳрубон бандагони худро танҳо намегузорад; ҳар кӣ аз Ӯ битарсад ва ба Ӯ рӯ оварад, подоши некӯ ва биҳиштро хоҳад ёфт.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Худо ва итоати Ӯ ташвиқ мекунад, зеро роҳи наҷот ҳамин аст: тарси Худо дар пинҳонӣ ва дили тавбакунанда.