Сураи Каф — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «ادْخُلُوهَا»: дохил шавед ба он (яъне биҳишт).

— «بِسَلَامٍ»: бо саломатӣ ва амн, яъне дур аз ҳар гуна офату зарар.

— «الْخُلُودِ»: ҷовидонӣ, мондан ва боқӣ будан.

1. Тафсири оят:

Ба бандагони некӯкор ва парҳезгор гуфта мешавад: ба биҳишт дохил шавед, дар ҳоле ки аз ҳамаи бадиҳо, офатҳо ва чизҳое, ки нохушоянд, дар амн ва саломат ҳастед. Ин дохилшавӣ рӯзи ҷовидонӣ аст — рӯзе, ки баъд аз он ҳеҷ фаное нест ва неъматҳои он ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд. Ин аст подоши некӯкорон, ки Худованд ба онҳо ваъда додааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба муъминон мужда медиҳад, ки дар охират ба ҷойгоҳе мерасанд, ки дар он ҳеҷ тарс, ғам ва зараре нест.

— Салом ва амн дар биҳишт яке аз бузургтарин неъматҳост, ки инсон дар дунё низ орзуи онро дорад.

— Ҷовидонӣ дар биҳишт нишонаи раҳмати бепоёни Худованд аст ба бандагони солеҳ.

— Ин оят моро ба амалҳои нек ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, то сазовори ин подоши абадӣ гардем.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; пас бояд ба он бовар дошта бошем ва ба сӯи он кӯшиш кунем.