Сураи Каф — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أَوَّاب»: касе ки бисёр ба сӯи Худо бармегардад, яъне тавбакунанда ва рӯйоваранда ба итоат.

— «حَفِيظ»: нигаҳдоранда, яъне касе ки амрҳои Худоро ҳифз мекунад ва худро аз гуноҳ нигоҳ медорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба биҳиштиён аст, ки ҳангоми дидани неъматҳои биҳишт ба онҳо гуфта мешавад: ин аст он подоше, ки шумо дар дунё ваъда дода мешудед. Ин подош барои ҳар касе аст, ки бисёр ба сӯи Парвардигораш бармегардад ва аз гуноҳон тавба мекунад, ҳамчунин барои касе ки амрҳои Худоро нигаҳбонӣ мекунад ва он чиро, ки Парвардигораш бар ӯ фарз кардааст, ҳифз менамояд. Яъне ин савоб барои порсоён ва тақводорон аст — касоне ки дар дунё аз Худо тарсиданд ва бо дили тавбакунанда ба пешвози рӯзи қиёмат рафтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи тавба ҳамеша кушода аст ва Худо тавбаи бандагони худро қабул мекунад.

— Ҳар касе ки ба сӯи Худо баргардад ва амрҳои Ӯро нигаҳбонӣ кунад, подоши бузург ва биҳишти ҷовидон дар пеш дорад.

— Ин оят моро ба тақво ва ҳифзи амрҳои Худо тарғиб мекунад ва умедвор месозад, ки неъматҳои биҳишт барои бандагони солеҳ омода аст.

— Ин оят исбот мекунад, ки дини ислом дини умед, тавба ва раҳмат аст, на дини ноумедӣ. Ҳар касе метавонад бо тавба ба сӯи Худо баргардад ва аз раҳмати Ӯ баҳраманд шавад.