Сураи Каф — Оят 4

1. Маънии калимаҳои муҳим:

— «تَنقُصُ»: кам мекунад, мехӯрад ва нест мекунад.

— «الْأَرْضُ»: замин.

— «كِتَابٌ حَفِيظٌ»: китобе нигаҳдоранда ва маҳфуз, ки ҳеҷ чиз аз он фаромӯш намешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо медонем, ки замин аз ҷисмҳои онҳо чӣ қадар кам мекунад ва мехӯрад — хоҳ дар ҳоли зиндагӣ ва хоҳ баъд аз марг, ва ҳеҷ чиз аз дониши Мо пинҳон нест. Назди Мо китобест маҳфуз ва нигаҳдоранда, ки ҳамаи корҳои онҳоро дар ҳаёт ва баъд аз мамот сабт кардааст ва ҳеҷ чиз аз он фаромӯш намешавад ва тағйир намеёбад. Ин оят ҷавобест ба онҳое, ки баъд аз марг зинда шуданро дур аз ақл мешумурданд; Худо мегӯяд, ки Мо ҳатто зарроти парокандаи баданҳои мурдагонро дар замин медонем ва ҳама дар китоби маҳфуз сабт аст, пас аз нав зинда кардан барои Мо осон аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дониши Худо бепоён аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, ҳатто зарраҳои хокшудаи баданҳо.

— Боварӣ ба китоби маҳфуз (Лавҳи Маҳфуз) қалбро ором мекунад, ки ҳамаи корҳо сабт шудаанд ва ҳисобу китоб ҳатман хоҳад буд.

— Ин оят умед мебахшад, ки Худо қодир аст мурдагонро аз нав зинда кунад, зеро Ӯ медонад, ки замин аз онҳо чӣ кам кардааст.

— Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё фониист ва бояд барои охират омода шавад.

— Ин оят муҳаббат ба Қуръонро зиёд мекунад, зеро Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва дилро ба сӯи имон ҷалб менамояд.