Сураи Каф — Оят 3

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «أَإِذَا»: оё он гоҳ ки? (ҳамзаи инкорӣ барои изҳори тааҷҷуб ва инкор).

— «مِتْنَا»: мурдем.

— «تُرَابًا»: хок.

— «رَجْعٌ»: бозгашт, баргаштан ба ҳаёт.

— «بَعِيدٌ»: дур, яъне ғайриимкон ва аз одат дур.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони кофирон аст, ки бо ҳайрат ва инкор мепурсиданд: «Оё вақте ки мо мурдем ва хок шудем, боз зинда мешавем? Ин бозгашт ба ҳаёт чизи хеле дур ва ғайриимкон аст!» Онҳо аз рӯи тасаввуроти маҳдуди худ гумон мекарданд, ки баъд аз пӯсидан ва хок шудани ҷисмҳо, баргардонидани онҳо ба ҳаёт аз ақл ва одат дур аст. Аммо ин гумон хатост, зеро қудрати Парвардигор аз ҳама чиз болотар аст ва Ӯ метавонад инсонро ҳатто баъд аз хок шудан аз нав биёфарад ва зинда кунад. Ҳамоно ки Ӯ бори аввал ӯро аз нестӣ офарида буд, бори дигар низ метавонад офариданашро такрор кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қудрати бепоёни Худовандро ба ёд меорад, ки аз ҳеҷ чиз оҷиз нест ва метавонад мурдагонро зинда кунад.

— Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти охират ҳақ аст.

— Бовар ба қиёмат инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори қиёмат аз ҷаҳолат ва маҳдудияти фикр сарчашма мегирад, на аз далели қатъӣ.

— Мусулмон бояд бо дили ором ва бовари комил ба ваъдаҳои Худованд бовар кунад, зеро Ӯ ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад.