Сураи Каф — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «كَلِمَات»: дар ин оят калимаҳои муҳимми зерин ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَذَّبُوا»: дурӯғ шумориданд, инкор карданд.

— «الْحَقّ»: ҳақиқат, яъне Қуръони Карим ва он чизе ки Паёмбар (с) овардааст.

— «مَرِيج»: ошуфта, парешон, ноустувор; чизе ки дар он ихтилоф ва норавшанӣ бошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки кофирон ва мушрикон ҳақиқатро — Қуръони Каримро, ки Паёмбар (с) барояшон овард, инкор карданд ва дурӯғ шумориданд. Онҳо ин корро на аз рӯи далел ва ҳужҷат, балки аз рӯи ҳавову ҳавас ва саркашӣ анҷом доданд. Аз ин рӯ, онҳо дар бораи ин Қуръон ва ин даъват дар ҳолати ошуфтагӣ ва парешонӣ қарор гирифтанд: гоҳ онро шеър мегӯянд, гоҳ сеҳр, гоҳ коҳинӣ ва гоҳ шеъри девонагӣ. Онҳо бар як сухан устувор намеистанд ва ба як ақида қарор намегиранд. Ин ошуфтагӣ ва ноустуворӣ худи онҳост, на дар Қуръон; зеро Қуръон ҳақиқате равшан ва устувор аст, ки ҳеҷ ихтилоф ва норавшанӣ дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳақиқати равшан аст ва касе ки онро инкор мекунад, танҳо аз рӯи ҳавову ҳавас ва саркашӣ ин корро мекунад, на аз рӯи далел.

— Ноустуворӣ ва ошуфтагии душманони ислом дар муқобили Қуръон собит мекунад, ки онҳо ҳеҷ далели устуворе надоранд ва ҳар дафъа ба баҳонае нав меоянд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми шунидани шубҳаҳо ва эродҳои беасос ба Қуръон, бояд ба он ҳақиқати равшан такя кунем ва аз ошуфтагии онҳо натарсем.

— Қуръон китобест, ки ҳақиқатро баён мекунад ва касе ки ба он имон оварад, аз ошуфтагӣ ва парешонӣ наҷот меёбад ва ба роҳи рост ҳидоят мешавад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва андешаи соф бихонем ва ба он амал кунем, то аз торикии шак ва ошуфтагӣ ба рӯшноии имон ва яқин бирасем.