سورت ق — آیت 8

د کلمو معناګانې:

• تَبْصِرَةً: د لیدلو، پوهېدو او بصیرت ورکولو لپاره؛ یعنې د زړه سترګې خلاصول.
• ذِكْرَىٰ: نصیحت، یادونه او پند اخیستل.
• مُنِيبٍ: هغه بنده چې الله ته رجوع کوي، د هغه اطاعت کوي او له ګناهونو توبه وباسي.

د آیت تفسیر:

الله تعالی د آسمانونو او ځمکې په پیدا کولو او د هغو په زینت او نظام کې لویې نښې او حکمتونه ایښي دي. دا ټول د دې لپاره پیدا شوي چې د خلکو لپاره د بصیرت او پوهېدو سبب شي، ترڅو له جهل او ناپوهۍ څخه راویښ شي او د الله قدرت او عظمت وویني. همدارنګه دا د یادونې او نصیحت لپاره دی، په ځانګړې توګه د هغه بنده لپاره چې الله ته رجوع کوي، د هغه اطاعت کوي، له ګناهونو ډډه کوي او په توبه سره خپل رب ته ورګرځي. دا ډول بنده د دې نښو څخه پند اخلي او د الله په قدرت باندې یقین کوي.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته بلنه ورکوي چې د الله په مخلوقاتو کې فکر وکړي، ځکه چې په کائناتو کې فکر کول د ایمان پیاوړتیا سبب کیږي.
• الله ته رجوع کول او توبه کول د هغه چا لپاره لوی فضیلت دی چې غواړي د قرآن له نښو او پندونو څخه ګټه واخلي.
• دا آیت د زړه د پاکوالي او د الله له عبادت سره د مینې هڅونه کوي، ځکه چې منیب بنده تل د الله په یاد وي او د هغه په قدرت حیران وي.
• په کائناتو کې د الله نښې د انسان لپاره د لارښوونې وسیله ده، نو هر څومره چې انسان ډېر فکر کوي، هومره یې ایمان قوي کیږي.