Сураи Каф — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَبْصِرَةً — воситаи биноӣ ва равшанбинист, яъне сабаби он ки инсон ҳақиқатро бинад ва аз ҷаҳолат раҳо ёбад.
• ذِكْرَى — панд ва ёдоварист, яъне сабаби ба ёд овардани Худо ва охират.
• عَبْدٍ — банда, яъне инсони фармонбардори Худованд.
• مُّنِيبٍ — касе ки ба сӯи Худо бозмегардад, тавбакунанда ва ба тоъати Худо рӯоваранда аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол осмонҳо, замин ва он чи дар миёни онҳост аз нишонаҳои бузург ва оёти равшан офаридааст, то ин ки ин офариниш барои инсон воситаи биноӣ ва равшанбинист, ки бо он аз торикии ҷаҳолат ва нодонӣ берун ояд ва ҳақиқатро бинад. Ҳамчунин он панд ва ёдоварист барои ҳар бандае, ки ба сӯи Парвардигори худ бозмегардад, ба тоъат ва ибодати Ӯ рӯ меоварад ва аз гуноҳ тавба мекунад. Яъне ин оёти офариниш барои касе судманд аст, ки дили худро ба сӯи Худо нигаронидааст ва хоҳони ҳидоят аст; чунин шахс дар офариниши осмонҳо ва замин ибрат мегирад ва ба ёди Худо ва охират меояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд ин оламро беҳуда наофаридааст; ҳар гӯшаи он нишонае аз қудрат ва ҳикмати Ӯст, ки барои инсон дарс ва ибрат аст.
• Қуръон ва оёти офариниш барои он касе равшанӣ мебахшад, ки дили худро ба сӯи Худо бозгардонад; пас ҳар кас ба Худо рӯ оварад, роҳи ҳақро равшантар мебинад.
• Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ҳеҷ гоҳ дер нест; Худованд бандаи тавбакунандаро дӯст медорад ва ба ӯ ҳидоят медиҳад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар инсоне, ҳатто агар хато карда бошад ҳам, метавонад ба сӯи Парвардигори меҳрубонаш баргардад ва аз ин оёти пурҳикмат баҳра гирад.
• Ислом дини андеша, тафаккур ва ибрат гирифтан аз офариниш аст; Қуръон моро ба дидани нишонаҳои Худо ва шинохтани Ӯ даъват мекунад, то зиндагии мо пур аз маънӣ ва ҳидоят гардад.