சூரா காஃப் — வசனம் 8

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• تَبْصِرَةً – கண் திறப்பு; அறியாமை என்னும் குருட்டுத்தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு உண்மையைக் காணும் தெளிவு.
• ذِكْرَى – நினைவூட்டல்; படிப்பினை.
• مُنِيبٍ – (அல்லாஹ்வின் பக்கம்) திரும்புபவர்; இறைவனுக்கு அடிபணிந்து, அவனையே நோக்கி மீள்பவர்.

விளக்கம்:

மேலே கூறப்பட்ட வானங்கள், பூமி, மலைகள், நட்சத்திரங்கள், மழை, தாவரங்கள் போன்ற அனைத்து அற்புதமான படைப்புகளையும் அல்லாஹ் வீணாகப் படைக்கவில்லை. அவற்றைப் படைத்ததன் நோக்கம், மனிதர்கள் அவற்றைக் கொண்டு உண்மையை உணர்ந்து கொள்வதே ஆகும். இந்தப் படைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் அல்லாஹ்வின் வல்லமையையும் ஞானத்தையும் எடுத்துக்காட்டும் அத்தாட்சிகளாகும்.

இவை அறியாமை என்னும் குருட்டுத்தன்மையிலிருந்து மனிதனை விடுவித்து, அவனது இதயக் கண்களைத் திறந்து, படைப்பாளனின் மகத்துவத்தைக் காணும் தெளிவை (تبصرة) வழங்குகின்றன. அதே வேளையில், இவை இறைவனின் கட்டளைகளை நினைவூட்டும் படிப்பினையாகவும் (ذكرى) அமைகின்றன.

இந்தப் பயனைப் பெறுவது யார்? — ஒவ்வொரு இறைவன்பால் திரும்பும் அடியாரும் (كل عبد منيب). அதாவது, தன் முழு இதயத்துடன் அல்லாஹ்வின் பக்கம் திரும்பி, அவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு, அவனுடைய திருப்தியையே நாடுபவர். அவரே இந்தப் படைப்புகளில் உள்ள அற்புதங்களைக் கண்டு பாடம் கற்று, தன் இறைவனை மேலும் நேசித்து, அவனை வணங்குவதில் உறுதியடைவார்.

பயன்கள்:

1. பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு படைப்பும் வீணானது அல்ல; அவை அனைத்தும் மனிதனுக்கு வழிகாட்டும் அடையாளங்களாகும்.
2. இயற்கையைக் கூர்ந்து நோக்குவது இறை நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தும்; இது ஒவ்வொரு முஸ்லிமின் கடமையுமாகும்.
3. இறைவன்பால் திரும்பும் இதயமே (منيب) இந்த அத்தாட்சிகளிலிருந்து பயன் பெற முடியும்; மாறாக, அகந்தை கொண்டவர்களின் இதயங்கள் இவற்றால் பயனடையாது.
4. இந்தப் படைப்புகளைப் பற்றி சிந்திப்பது, அல்லாஹ்வின் மீதான பயத்தையும் அன்பையும் அதிகரிக்கச் செய்து, நல்லறங்களில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறது.
5. இறைவனின் அருட்கொடைகளை நினைவுகூர்வது, நன்றியுள்ள அடியாராக வாழ வழிவகுக்கும்.