Sure Kâf — Ayet 8

Kelime Anlamları:

• Tebsıraten (تَبْصِرَةً): Gözleri açan, basiret veren, kalp gözünü aydınlatan bir ibret ve uyarı.
• Zikrâ (ذِكْرَىٰ): Öğüt, hatırlatma, düşündürme.
• Münîb (مُنِيبٍ): Allah'a yönelen, O'na dönen, günahlarından tövbe ederek Rabbine sığınan, itaatine sarılan kul.

Tefsir:

Yüce Allah, gökleri, yeri ve aralarındaki muhteşem varlıkları boşuna yaratmamıştır. Bunların hepsi, insanın gözünü açacak, onu cehalet karanlığından kurtaracak apaçık deliller ve ibretlerdir. Bu kâinat kitabı, her bir yıldızı, her bir dağı, her bir bitkisiyle Allah'ın kudretini haykıran birer ayettir.

İşte bu büyük yaratılış sahneleri, "münîb" olan, yani kalbi Allah'a bağlı, günahlarından dönüp O'na yönelen, O'nun emirlerine boyun eğen her kul için bir "tebsıra" (basiret vesilesi) ve bir "zikrâ" (öğüt ve hatırlatma) kılınmıştır. Bu manzaralar karşısında düşünen bir kalp, kâinatın Yaratıcısı'nın büyüklüğünü idrak eder, O'na olan sevgisi ve saygısı artar.

Ey insan! Şu gökyüzüne, şu yıldızlara, şu dağlara bir bak! Bunları yaratan Allah, seni de yaratmıştır ve seni hiçbir zaman unutmamıştır. O halde sen de O'nu unutma. Kalbini O'na çevir, O'na dön. Her zorlukta, her sıkıntıda O'na sığın. Çünkü gerçek huzur, O'na yönelmekte ve O'nun rızasını kazanmaktadır. Bu kâinat, sana Rabbini hatırlatan devasa bir kitaptır; oku ve ibret al!