Surja Kaf — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• تَبْصِرَةً: dhënie e të parit të qartë, hapje e syve të zemrës për të parë të vërtetën.
• ذِكْرَى: kujtesë, përkujtim që e bën zemrën të kthehet te Zoti.
• مُنِيبٍ: ai që kthehet vazhdimisht te Zoti me pendim dhe bindje, i përulur dhe i frikësuar nga Ai.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se krijimi i qiejve, tokës dhe gjithçka që gjendet në to – me rregullsinë, madhështinë dhe mrekullitë e tyre – nuk u bë kot, por u bë si dritë për zemrat dhe hapje e syve të mendjes, në mënyrë që njeriu të dalë nga errësira e injorancës dhe të shohë me syrin e zemrës fuqinë dhe urtësinë e Krijuesit. Ky krijim është gjithashtu kujtesë dhe përkujtim për çdo rob që është i kthyer te Zoti i tij, që e ka zemrën të gjallë, i përulur ndaj Allahut, i frikësuar nga Ai dhe që kthehet vazhdimisht te bindja ndaj Tij me pendim të sinqertë. Ky rob, sa herë që shikon në këtë krijim madhështor, i shtohet besimi dhe përulësia e tij, dhe e kujton madhështinë e Krijuesit të tij.

Përfitimet nga Ajeti:

• Krijimi i universit nuk është i kotë, por është libër i hapur që fton njeriun të mendojë dhe të besojë.
• Shikimi me mendje në krijesat e Allahut është rrugë për ta njohur Zotin dhe për ta forcuar besimin.
• Zemra që kthehet te Zoti (e sinqertë dhe e përulur) është ajo që përfiton më shumë nga këto shenja.
• Islami e nxit njeriun të meditojë në univers, sepse kjo e afron atë te Krijuesi dhe i jep qetësi shpirtërore.