سورت ق — آیت 7

د کلمو معناګانې:

• مَدَدْنَاهَا: موږ هغه غځولې او پراخه کړې ده.
• رَوَاسِيَ: کلکې غرونه چې په ځمکه کې ټینګ کړل شوي دي.
• زَوْجٍ: ډول، قسم، یا نوع.
• بَهِيجٍ: ډېر ښکلی، خوشحاله کوونکی او سترګو ته خوندور.

د آیت تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د خپل قدرت او حکمت په څو نښو باندې اشاره کوي. هغه وايي: موږ ځمکه غځولې، پراخه کړې او د استوګنې وړ مو کړې ده، ترڅو بندگان پرې ګرځي او له هغې څخه ګټه پورته کړي. بیا موږ په هغې کې کلک غرونه کېښودل، چې د ځمکې د ثبات لامل ګرځي او هغه له لړزېدو او بې نظمۍ ساتي. او په هغې کې مو له هر ښکلي ډول نباتاتو او ونو څخه را ایستلي دي، چې بڼه یې ښکلې وي، سترګې پرې خوشحاله کېږي او زړونه پرې ښه والی مومي. دا ټول د الله تعالی د لوی قدرت او پراخه رحمت نښې دي، چې انسان ته د فکر او پند دروازه پرانیزي.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د الله تعالی قدرت ته پاملرنه: دا آیت انسان ته بلنه ورکوي چې په ځمکه او د هغې په جوړښت کې ځیر شي، ځکه چې دا د الله تعالی د لوی قدرت ښکاره نښې دي.
2. د نعمتونو قدرداني: ځمکه، غرونه او ښکلي نباتات ټول د الله تعالی نعمتونه دي، نو انسان باید له دې نعمتونو څخه په سمه توګه ګټه پورته کړي او د هغه شکر وباسي.
3. د فکر او پند لپاره بلنه: دا آیت انسان ته بلنه ورکوي چې د تخلیق په اړه فکر وکړي، ځکه چې فکر کول د ایمان د پیاوړتیا سبب ګرځي.
4. د اسلام د زړه راښکونکي اړخ ښودنه: اسلام یوازې د عبادت او احکامو دین نه دی، بلکې د طبیعت او د هغه د ښکلا د ستاینې او د الله تعالی د نعمتونو د یادولو دین هم دی، چې د انسان زړه ته خوند او روح ته آرام ورکوي.