سورت ذاریات — آیت 33

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• حِجَارَةً: تیګۍ (ډبرې)
• مِّن طِينٍ: له خټو څخه جوړې شوې

د آیت تفسیر:

دا آیت د حضرت ابراهیم علیه السلام او هغو ملايكو ترمنځ د خبرو دوام دی چې د قومِ لوط د هلاکت لپاره رالېږل شوي وو. کله چې حضرت ابراهیم علیه السلام له ملايكو څخه د دوی د راتګ د علت پوښتنه وکړه، دوی ورته وویل چې موږ د هغه مجرم قوم په هلاکولو رالېږل شوي یو چې په کفر او فساد کې يې حدونه تېر کړي وو.

الله تعالی به پر هغوی باندې داسې تیګۍ (ډبرې) نازلوي چې له خټو څخه جوړې شوې وي او په اور سره پخې شوې وي، یعنې سوځېدلې خټينې ډبرې به وي. دا ډبرې دومره سختې او مضبوطې وې چې د هلاکت لپاره يې کافي وې. دا عذاب د هغو خلکو لپاره و چې په فجور او نافرمانۍ کې يې له حد نه تېری کړی و او د حضرت لوط علیه السلام په دعوت يې غبرګون نه ښوده.

فايدې او عبرتونه:

1. د الله تعالی عذاب له عدل او حکمت څخه ډک دی؛ هغه د مجرمینو د هلاکت لپاره داسې وسيلې کاروي چې د هغوی د جرم سره سمون ولري.
2. د پیغمبرانو او ملايكو ترمنځ اړیکه د وحی او رسالت پر بنسټ وي، او ملايكه د الله تعالی په امر سره د عذاب د اجرا لپاره رالېږل کېږي.
3. دا آیت د الله تعالی د قدرت او قهر ښکارندويي کوي، چې کله پر یو قوم عذاب نازل شي، نو هېڅ ځواک يې نه شي مخنیوی کولی.
4. له دې آیت څخه دا عبرت اخلو چې د الله تعالی نافرماني او په فساد کې حد نه تېرول د هلاکت سبب ګرځي، نو مسلمانان بايد د الله تعالی له امرونو څخه پیروي وکړي او له فساد او فجور څخه ځان وساتي.
5. د الله تعالی رحمت او عذاب دواړه د هغه په حکمت سره تړلي دي؛ هغه څوک چې توبه وباسي او اصلاح وکړي، د هغه لپاره رحمت دی، او څوک چې په سرکشۍ او فساد پسې ولاړ شي، د هغه لپاره عذاب دی.