Сураи Аз-Зарият — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

— «فَفِرُّوا»: пас бигрезед, дур шавед.

— «إِلَى اللَّهِ»: ба сӯи Аллоҳ, яъне ба раҳмат ва тоъати Ӯ.

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

— «مُّبِينٌ»: ошкор, равшан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло бандагонро даъват мекунад, ки аз азобу ҷазои Ӯ бигрезед ва ба сӯи раҳмати Ӯ рӯй оред. Ин гурез на гурези ҷисмонӣ, балки гурези маънавӣ аст: бо имон ба Аллоҳ ва паёмбари Ӯ, бо тавба аз гуноҳҳо ва бо итоат кардан ба фармонҳои Ӯ. Пас ҳар кас бояд аз нофармонӣ ба сӯи фармонбардорӣ, аз гуноҳ ба сӯи тавба, аз ғафлат ба сӯи зикр бигрезад. Паёмбар (с) мефармояд, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо душворӣ ба намоз мешитофт, ва ин худ гурез ба сӯи Аллоҳ аст. Сипас Аллоҳ мефармояд: «Ман барои шумо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандаи ошкорам» — яъне ман шуморо аз азоби Аллоҳ огоҳ мекунам ва ин огоҳӣ равшану возеҳ аст, ҳеҷ пинҳонӣ ва ибҳоме дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандагонро ба сӯи раҳмати Аллоҳ ҳидоят мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи наҷот дар гурез аз гуноҳ ва рӯ овардан ба тоъат аст.

— Тавба ва итоат дарро ба сӯи раҳмати Аллоҳ мекушоянд ва инсонро аз азобу ҳалокат наҷот медиҳанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар ҳолат, хусусан дар вақти душворӣ ва ғам, ба сӯи Аллоҳ рӯ орем ва ба намозу дуо паноҳ барем.

— Огоҳии паёмбарон равшан ва фаҳмост, то ҳамагон битавонанд роҳи ҳақро биёбанд ва аз роҳи гумроҳӣ эмин монанд.

— Ин оят муҳаббати Аллоҳро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад, ки Ӯ онҳоро аз азоб огоҳ мекунад ва ба сӯи раҳмати Хеш даъват менамояд.