Сураи Аз-Зарият — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «زَوْجَيْنِ» — ду навъ, ду ҷуфт, ду гуногун; яъне ҳар чизе ки Худованд офаридааст, аз ду навъи гуногун офарида шудааст.
• «تَذَكَّرُونَ» — аз феъли «тазаккур» буда, маънояш ёд кардан, панд гирифтан, андеша кардан ва ба ёд овардани қудрати Худованд аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин ояти карима мефармояд, ки Ҳар чизеро, ки дар олам вуҷуд дорад, аз ду навъи гуногун офаридаем. Ин ду навъӣ дар тамоми махлуқот дида мешавад: мард ва зан, осмон ва замин, хушкӣ ва баҳр, рӯз ва шаб, равшанӣ ва торикӣ, гармӣ ва сардӣ ва ғайра. Ҳамаи инҳо далели қудрати бепоёни Худованд ва ягонагии Ӯ мебошанд. Худованд ин ду навъиро барои он офаридааст, то шумо андеша кунед, панд гиред ва бифаҳмед, ки Офаридгори ин ҳама гуногунӣ танҳо Ӯст ва шарике надорад. Ҳар гоҳ ки инсон ба гуногунии махлуқот менагардад, бояд ба ёд оварад, ки ин ҳамаро Зоти ягонаи қодир офаридааст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то дар офаринишҳои Худованд назар кунад ва ба ягонагии Ӯ пай барад.
• Гуногунии махлуқот далели қудрат ва ҳикмати Худованди Мутаъол аст, ки дили инсонро ба имон ва шинохти Офаридгор наздик мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳама чиз дар ҷаҳон бо ҳикмат ва тавозун офарида шудааст ва инсон бояд шукргузори ин неъматҳо бошад.
• Қуръони Карим бо забони содда ва далелҳои равшан инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ибодати Худованди ягона гарм месозад.