Сураи Аз-Зарият — Оят 56

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «Ҷинн»: махлуқоти нодидае, ки Худованд аз оташ офаридааст ва онҳо низ мисли инсон мукаллаф ба ибодатанд.

— «Инс»: инсонҳо, яъне наслҳои Одам (алайҳис-салом).

— «Лияъбудун»: то ки маро ибодат кунанд; «ибодат» дар ин ҷо ба маънои бандагии холисона ва итоат ба фармонҳои Худованд аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ҷинну инсонро беҳуда ва беҳикмат наофаридааст. Ҳикмати бузурги офаринишашон ин аст, ки танҳо Ӯро бандагӣ кунанд, ба ягонагии Ӯ иқрор шаванд ва барои Ӯ шарик нагиранд. Ин оят намегӯяд, ки ҳамаи мардум ҳатман ибодат мекунанд; балки мегӯяд, ки мақсади аслӣ ва фармони Худованд ҳамин аст, ки одаму ҷинн ба ибодати Ӯ даъват шаванд ва ба ин васила ба камол ва саодати ҳақиқӣ бирасанд. Пас, ҳар кас ба ин даъват ҷавоб диҳад, ба фармони Худо амал кардааст ва ҳар кас рӯй гардонад, аз роҳи ҳикмати офариниш дур шудааст. Ҳамин аст, ки Худованд паёмбаронро фиристод ва китобҳоро нозил кард, то мардумро ба ин роҳи рост ҳидоят кунад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳастии ӯ беҳикмат нест; ҳадафи бузурги ҳаёт ибодати Худованди ягона аст.

— Ибодат танҳо барои Худованд аст ва ҳеҷ касро бо Ӯ шарик набояд кард.

— Ислом даини фитрат аст; вақте инсон ба ибодати Худо рӯ меоварад, дилаш ором ва зиндагиаш маънодор мегардад.

— Ин оят ба ҳар инсону ҷинн эҳтиром ва масъулият мебахшад: ҳама мукаллафанд, ки роҳи бандагиро интихоб кунанд.

— Қуръон роҳнамои раҳмат аст; он одамро ба сӯи саодати дуняву охират ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом мекашад.