Сураи Аз-Зарият — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

— «رِزْق»: ризқ, яъне рӯзӣ ва неъмате, ки ба банда дода мешавад.

— «أَن يُطْعِمُونِ»: ки маро таом диҳанд, яъне ба Ман хӯрок пешкаш кунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Ман аз бандагонам ҳеҷ гуна ризқе талаб намекунам ва намехоҳам, ки онҳо ба Ман таом диҳанд. Яъне Ман ба онҳо ниёз надорам, то ки онҳо ба Ман чизе бидиҳанд ё Маро таъмин кунанд. Балки ин бандагонанд, ки дар ҳамаи ҳолатҳо ба Ман ниёз доранд. Ман Офаридгор ва Розиқи онҳо ҳастам ва аз онҳо бениёзам. Ҳақиқатан, Ман Ризқдиҳанда ва Аточиянда ҳастам; ҳеҷ кас ба Ман чизе намедиҳад, ки Ман ба он ниёз дошта бошам, зеро Ман аз ҳамаи махлуқот бениёзам.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд аз бандагонаш бениёз аст ва ҳеҷ гуна суд ва зарар аз онҳо ба Ӯ намерасад.

— Банда бояд бидонад, ки ҳамаи ниёзҳояш ба Худованд аст ва Ӯст, ки ризқро медиҳад.

— Ин оят моро ба таваккул ва ихлос ба Худованд даъват мекунад ва меомӯзад, ки ибодат на барои суд расондан ба Худованд, балки барои ниёзи худи банда ва бандагии ӯст.

— Ин оят дили инсонро ба Худованд мебандад ва мефаҳмонад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст ва Ӯ бениёз ва ситоишшуда аст.