Сураи Аз-Зарият — Оят 55

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «وَذَكِّرْ»: панд ва насиҳат кун, ёдовар шав.
• «الذِّكْرَىٰ»: панд, насиҳат, ёдоварӣ.
• «تَنفَعُ»: фоида мерасонад, суд мебахшад.
• «الْمُؤْمِنِينَ»: мӯъминон, имоноварон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ҳатто агар мардум аз даъвати ту рӯй гардонанд ва суханони туро напазиранд, ту даст аз панд ва насиҳат накаш. Онҳоро бо Қуръон мавъиза кун ва аз Худо ёдовар шав. Зеро панд ва насиҳат ба дилҳои мӯъминон таъсир мерасонад ва онҳо аз он баҳра мегиранд. Инчунин, панд додани мардум ҳуҷҷатро бар онҳое, ки рӯй мегардонанд, тамом мекунад. Пас вазифаи даъватгар идома додани даъват аст, натиҷа бошад, ба хоҳиши Худо вобаста аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Даъват ва панд додан вазифаи доимии ҳар мӯъмин аст, на танҳо вақте ки мардум гӯш медиҳанд.
• Қуръон ва зикри Худо ба дилҳои мӯъминон таъсири мусбат мерасонад ва имонро қавӣ мегардонад.
• Насиҳат ҳуҷҷатро бар одамони рӯйгардон тамом мекунад ва рӯзи қиёмат касе узр оварда наметавонад.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки бояд бо умед ва сабр ба мардум панд диҳем, зеро натиҷа дар дасти Худост.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ аз даъват ба некӣ ва ёдоварии Худо даст накашем, чунки ин кор барои мӯъминон фоидаовар аст ва савоби бузург дорад.