Сураи Аз-Зарият — Оят 7

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «الْحُبُك»: ҷамъи «ҳабика» аст, ки маънои роҳҳо, хатҳо ва нақшҳои зебоеро дорад, ки дар осмон дида мешаванд; инчунин ба маънои офариниши устувор ва зебо истифода мешавад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба осмони зебои офаридашуда, ки дорои роҳҳо ва нақшҳои муназзам аст, қасам ёд мекунад. Ин қасам барои таъкиди он аст, ки офариниши осмон нишонаи қудрати бепоёни Парвардигор ва далели равшани ҳақиқати дини Ислом мебошад. Осмон бо он ҳама роҳҳо ва зебоии худ ба инсонҳо мефаҳмонад, ки Офаридгори он ҳаким ва тавоност, ва ҳар чизе ки Ӯ хабар додааст, рост аст. Ҳамон гуна ки осмон бо интизоми худ ба ҳақиқат шаҳодат медиҳад, Қуръон ва Паёмбар (с) низ ҳақиқатан аз ҷониби Аллоҳ ҳастанд. Касоне ки ин далелҳои равшанро инкор мекунанд, дар гуфтори худ саргумроҳ ва ноустувор мебошанд, зеро аз роҳи рост рӯй гардондаанд ва аз некӯӣ маҳрум шудаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Осмони зебо ва муназзам далели равшани қудрат ва ҳикмати Аллоҳ аст, ки инсонро ба андеша ва имон даъват мекунад.

— Қасами Аллоҳ ба махлуқоти бузурги Худ нишонаи аҳамияти мавзӯи баъд аз он аст, ки ҳақиқати Қуръон ва рисолати Паёмбар (с)-ро таъкид мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба нишонаҳои офариниш бодиққат назар кунем ва аз онҳо барои шинохти Худованд ва наздик шудан ба Ӯ истифода барем.

— Дар он тасаллӣ ва умед барои муъминон аст, ки ҳақиқат ҳатман ғолиб мешавад ва касоне ки ба далелҳои равшан бовар намекунанд, дар гумроҳӣ қарор мегиранд.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба зебоии офариниш ва ба бузургии Офаридгор зиёд мекунад ва дилро ба Ислом ва Қуръон мекашад.