Сураи Аз-Зарият — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «الدِّين»: дар ин ҷо ба маънои ҳисобу ҷазо ва подоши аъмол аст, на ба маънои ойину шариат.

— «لَوَاقِع»: яқинан воқеъшаванда, бешак рӯйдиҳанда ва ҳатман ба амал оянда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар оятҳои пеши ин сура бо чанд қасами бузург қасам ёд кардааст — ба бодҳое, ки хокро ба ҳаракат меоранд, ба абрҳое, ки бори гарони обро мекашанд, ба киштиҳое, ки дар баҳрҳо ба осонӣ мераванд ва ба фариштагоне, ки корҳоро ба фармони Аллоҳ тақсим мекунанд. Пас аз ин қасамҳои азим, Худованд хабар медиҳад, ки он чизе ки ба мардум ваъда дода шудааст — яъне қиёмат, ҳисобу китоб ва подошу ҷазои аъмол — ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ шакке дар он нест.

Ин оят ба мардум мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат ва ҳисоби аъмол ҳақиқатест, ки ба он бовар кардан лозим аст. Ҳар ки некӣ карда бошад, подоши нек хоҳад гирифт ва ҳар ки бадӣ карда бошад, ҷазои бад хоҳад дид. Ин ҳақиқат ба қадарҳои бузурги табиат ва ба фариштагон, ки корҳоро идора мекунанд, пайваста аст, то инсон бифаҳмад, ки ҳамин гуна ки ин қонунҳои олам ҳатман ба амал меоянд, ҳисобу ҷазои рӯзи қиёмат низ ҳатман ба амал хоҳад омад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба инсон итминон медиҳад, ки ҳаёти ӯ беҳуда нест ва ҳар амали нек ё бад сабт мешавад ва подошу ҷазо дорад. Ин ба дили инсон оромиш ва умед мебахшад.

— Бовар ба рӯзи ҳисоб инсонро ба некӣ, адолат ва ростқавлӣ ҳидоят мекунад ва аз зулму ситам бозмедорад.

— Қуръон бо қасамҳои бузург ба оламҳои табиат ва фариштагон, ки ҳама ба фармони Аллоҳ идора мешаванд, диққати инсонро ба бузургии Худованд ҷалб мекунад ва дар дилҳо муҳаббати Ӯро зиёд мегардонад.

— Ин оят даъвати некӯ ба сӯи ислом аст, зеро ислом ойини адолат, ҳисоб ва подоши одилона аст ва ҳар инсоне, ки ба адолат ва ҳақиқат талабгор бошад, дар он оромиш меёбад.