Сураи Аз-Зарият — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ»: сухани гуногун ва мухолиф, яъне гуфтори пароканда ва ноустувор, ки баъзеаш баъзеи дигарро рад мекунад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба мардуми Макка ва ҳамаи онҳое, ки паёмро дурӯғ мешуморанд, хитоб мекунад, ки шумо дар бораи Қуръон ва Паёмбар (с) дар гуфтори гуногун ва мухолиф қарор доред. Ҳар дафъа сухане мегӯед, ки бо сухани пешинатон мухолиф аст: гоҳ Қуръонро сеҳр меномед, гоҳ шеър; гоҳ Муҳаммадро (с) соҳир мехонед, гоҳ шоир. Ин гуфтори пароканда ва ноустувор нишонаи он аст, ки шумо ба ҳақ рӯй наовардаед ва аз далелҳои равшани Аллоҳ рӯй гардондаед. Ҳар кас аз имон ба Қуръон ва Паёмбар рӯй гардонад, аз роҳи рост боздошта мешавад ва ба хайр муваффақ намегардад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша равшан ва устувор аст, вале касоне, ки аз он рӯй мегардонанд, дар гуфтори мухолиф ва саргумроҳӣ меафтанд.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас бо дили кушод ба он рӯй оварад, роҳи ростро меёбад.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон ба ҷои пайравӣ аз гумонҳо ва суханони пароканда, ба далелҳои равшан ва ҳақиқат такя кунад.

— Ин оят боиси ташвиқи он аст, ки мо бояд дар бораи Қуръон ва Паёмбар (с) бо эҳтиром ва бовар сухан гӯем ва аз гуфтори мухолиф ва шубҳаовар дурӣ ҷӯем.