سوره ذاریات — آیه 7

معانی کلمات:

• ذاتِ: دارنده و صاحب.
• الحُبُک: جمع «حَبیکة» به معنای راهها، یا بافتِ نیکو و استوار. اصل آن از «حَبک» (بافتنِ محکم و زیبا) گرفته شده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به آسمان سوگند یاد میکند که دارای آفرینشی زیبا، استوار و منظم است؛ آسمانی که همچون پارچهای محکم بافته شده و با ستارگان و اجرام آسمانی زینت یافته است. این سوگند برای تأکید بر عظمت قدرت الهی و نظم شگفتانگیز جهان است. آسمان با این همه زیبایی و استحکام، نشانهای از حکمت و تدبیر بینقص خالق است و انسان را به تفکر در آفرینش دعوت میکند. این آیه در ادامه، سخن منکرانِ قیامت و تکذیبکنندگانِ پیامبر را مطرح میکند که در گفتار خود دچار تردید و پراکندگیاند؛ اما سوگند به آسمانِ با این نظم زیبا، دلیلی بر صدق وعدههای الهی و حقانیت قرآن است.

فواید و پیامهای آیه:

• آسمان با این همه زیبایی و نظم، نشانهای آشکار از قدرت و علم بیپایان خداوند است؛ پس سزاوار است انسان با دقت در آن، به عظمت خالق پی ببرد و ایمانش را استوار کند.
• سوگند خداوند به آفریدههای بزرگش، ما را به اهمیت تفکر در طبیعت و نشانههای الهی فرا میخواند و یادآور میشود که جهان هستی کتابی گویا از حکمتهای پروردگار است.
• این آیه به ما میآموزد که در برابر سخنان حق، نباید دچار تردید و پراکندگی شد؛ بلکه با توکل بر خدا و تدبر در آیات او، باید راه هدایت را با اطمینان پیمود.