Сураи Ат-Тур — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• تَسِيرُ: ҳаракат мекунад, роҳ меравад.
• الْجِبَالُ: кӯҳҳо.
• سَيْرًا: ҳаракат кардан, рафтан (масдари таъкидӣ, ки шиддати ҳаракатро ифода мекунад).

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки ҳаёти ин дунё ба охир мерасад, кӯҳҳо аз ҷойҳои худ ҳаракат мекунанд ва мисли абрҳо дар осмон мераванд. Ин ҳаракат як ҳаракати оддӣ нест, балки ҳаракати сахт ва пуршиддат аст, ки дар он кӯҳҳо пора-пора шуда, дар ҳангоми ҳаракат хурд мешаванд ва дар ниҳоят мисли пашми рангини ҳаллоҷишуда (кардашуда) мегарданд. Ин ҳама аз сабаби бузургии ҳавли он рӯз ва шиддати ҳодисаҳои он аст. Худованд дар ин оят ба бандагони худ ёдовар мешавад, ки он рӯз ҳатман меояд ва ҳеҷ чиз аз он гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминро ба ёди рӯзи қиёмат меорад ва ӯро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.
• Нишон медиҳад, ки қудрати Худованд беҳад аст; Ӯ метавонад кӯҳҳои бузургро аз ҷойҳои худ ҳаракат диҳад, пас чӣ гуна инсонро ҳисобу китоб намекунад?
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки дунёи фонии ҳозира бо ҳама бузургии худ гузаро аст ва танҳо амалҳои солеҳ боқӣ мемонанд.
• Дар дили инсон умед ва тарсро зиёд мекунад: умед ба раҳмати Худованд барои тоъаткорон ва тарс аз азоби Ӯ барои гуноҳкорон.
• Ба инсон мефаҳмонад, ки ба ҷуз Худованд ҳеҷ паноҳгоҳе нест ва танҳо ба Ӯ бояд таваккал кард.