Сураи Аль-Камар — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مُرْسِلُو النَّاقَةِ»: бароварандагони шутурмурғ (модашутур) аз санг.

— «فِتْنَةً»: озмоиш, имтиҳон.

— «فَارْتَقِبْهُمْ»: пас мунтазири онҳо бош, яъне интизори он бош, ки чӣ ба сари онҳо меояд.

— «وَاصْطَبِرْ»: ва сабр кун, яъне бар озору озордиҳии онҳо тоқат варз.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба паёмбараш Солеҳ (алайҳис-салом) хабар медиҳад, ки Мо аз санг модашутурро берун меоварем, то мардуми Самудро бо он озмоиш кунем. Онҳо худ аз Солеҳ мӯъҷиза талаб карда буданд, ки аз санг модашутуре берун орад. Пас Худо мефармояд: эй Солеҳ, мунтазири он бош, ки бо ин шутурмурғ чӣ гуна рафтор мекунанд ва оқибати кори онҳо чӣ мешавад, ва бар озор ва озордиҳии онҳо сабр кун. Ин модашутур барои онҳо имтиҳоне буд, то ростқавлии Солеҳ ва нофармонии онҳо ошкор гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд мӯъҷизаҳоро барои озмоиши бандагонаш мефиристад, то ҳақиқати ҳоли онҳо равшан шавад.

— Сабр дар роҳи даъват ва тоқат бар озордиҳии мардум сифати паёмбарон ва пайравони онҳост.

— Интизори фарҷ ва ёрии Худо баъди сабр меояд, ва оқибати нофармонон ҳалокат аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо таваккал кунем, сабр пеша кунем ва ба ваъдаҳои Худо бовар дошта бошем, зеро Худо ҳеҷ гоҳ бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад.