Сураи Аль-Камар — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «نَبِّئْهُمْ»: ба онҳо хабар деҳ, огоҳ кун.

— «قِسْمَةٌ»: тақсимшуда, баҳра баҳра кардашуда.

— «شِرْبٍ»: навбат ё ҳиссаи об нӯшидан.

— «مُحْتَضَرٌ»: ҳозиршаванда, яъне ҳар кас дар навбати худ ҳозир мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с.а.с.) фармон медиҳад, ки ба қавми Самуд хабар диҳад, ки оби чоҳи онҳо байни онҳо ва модашутур тақсим шудааст. Як рӯз навбати об нӯшидани модашутур аст ва як рӯз навбати онҳо. Ҳар як ҳиссаи об танҳо барои соҳиби навбати он рӯз муқаррар шудааст; ҳар гурӯҳ дар рӯзи худ ба сари об ҳозир мешавад ва касе ки навбаташ нест, аз он манъ карда мешавад. Ин тақсим як озмоиш ва нишонаи равшани қудрати Худо буд, то онҳо бидонанд, ки модашутур низ махлуқи Худост ва ҳаққи худро дорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолат ва тақсими дурусти ҳуқуқҳо, ҳатто дар истифодаи об, дар ислом аҳамияти бузург дорад.

— Худованд ҳатто ҳаққи ҳайвонро риоя мекунад; ин моро ба меҳрубонӣ ва адолат нисбат ба ҳамаи махлуқот тарғиб менамояд.

— Қуръон китоби ҳидоят ва адолат аст; он моро ба тартиб, навбат ва эҳтироми ҳуқуқи дигарон даъват мекунад.

— Ин ҳикояҳо дарсҳои таърихӣ ҳастанд, ки моро аз саркашӣ ва зулм бозмедоранд ва ба шукргузорӣ ва итоат ба Худо ҳидоят мекунанд.