Сураи Аль-Камар — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَيَعْلَمُونَ — "ба зудӣ хоҳанд донист".
• غَدًا — "фардо", ки дар ин ҷо маънои вақти оянда ва рӯзи қиёматро дорад, на танҳо рӯзи пас аз имрӯз.
• مَّنِ — "кист".
• الْكَذَّابُ — "хеле дурӯғгӯй", касе ки бисёр дурӯғ мегӯяд.
• الْأَشِرُ — "мутакаббир", "ҳавобаланд", касе ки аз худписандӣ ва ғурур ба ҳадди зиёдатӣ расидааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони кофирон аст, ки паёмбари Худоро (с) дурӯғгӯй хонда, мегуфтанд: "Оё аз миёни ҳамаи мо танҳо бар ӯ ваҳй нозил шудааст? Ин кор аҷиб аст!" Онҳо бо ин суханони худ на паёмбарро, балки худи худро дар маърази хато қарор доданд. Пас Худованди Мутаъол дар посух мефармояд: ба зудӣ онҳо хоҳанд донист, ки дурӯғгӯй ва мутакаббир кист — оё онҳо ҳастанд ё паёмбари Худо?

Ин донистан дар ду ҷой ба амал меояд: якум, ҳангоми ба онҳо расидани азоб дар ҳаёти дунё, ки он гоҳ ҳақиқат барояшон равшан мегардад; дуюм, дар рӯзи қиёмат, ки ҳамаи пардаҳо бардошта мешаванд ва ҳар кас натиҷаи кирдори худро мебинад. Дар он рӯз маълум мешавад, ки кӣ дурӯғгӯй ва кӣ мутакаббир будааст — оё онҳо, ки паёмбарро дурӯғгӯй мехонданд, ё худи паёмбар, ки ростқавл ва фурӯтан буд.

Калимаи "фардо" дар ин оят ба маънои васеъ — вақти оянда ва рӯзи қиёмат — истифода шудааст, то нишон диҳад, ки ҳақиқат дер ё зуд ошкор хоҳад шуд ва ҳеҷ кас аз ҷавоби кирдори худ наметавонад бигурезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ҳақиқат ҳамеша ғолиб аст: ҳарчанд кофирон паёмбаронро дурӯғгӯй хонанд, оқибат ҳақиқат ошкор мешавад ва ростқавлон сарбаланд мегарданд.
• Ғурур ва худписандӣ сабаби ҳалокат аст: касе ки аз ҳақ рӯй мегардонад ва худро аз дигарон болотар медонад, дар ниҳоят зиён мебинад.
• Сабре бояд кард: муъминон бояд дар баробари таҳқиру масхараи душманон сабр кунанд, зеро ваъдаи Худо ҳақ аст ва фардои адолат хоҳад расид.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ошкории ҳамаи розҳост: дар он рӯз ҳар кас мефаҳмад, ки кӣ рост мегуфт ва кӣ дурӯғ.
• Ин оят даъват аст ба ростқавлӣ ва фурӯтанӣ, ки сифатҳои паёмбарон буданд, ва ҳазар аз дурӯғгӯӣ ва такаббур, ки сифатҳои душманони ҳақ буданд.