سورت رحمن — آیت 11

د معناوو بيان:

• فَاكِهَةٌ: هغه مېوه چې خلک يې خوري، لکه انګور، انار، سيب او نور.
• النَّخْلُ: د کجورې ونه.
• ذَاتُ الْأَكْمَامِ: هغه نخل چې د مېوې لپاره پوښونه يا غلافونه لري؛ يعنې هغه پوښ چې د کجورې ګل او مېوه ترې راوځي، چې د "طَلْع" په نامه يادېږي.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د ځمکې له هغو نعمتونو څخه يادونه کړې چې د بندګانو د ګټې لپاره يې په کې ځای کړي دي. هغه وايي چې په دې ځمکه کې بېلا بېلې مېوې شته، لکه انګور، انار، سيب او نورې هغه مېوې چې خلک يې خوري. همدارنګه د کجورې ونه ياده کړې، چې ځانګړی نعمت دی؛ ځکه چې د کجورې مېوه په پوښونو کې وده کوي، لکه څنګه چې ګل او مېوه يې د غلافونو څخه راوځي. دا پوښونه د مېوې د ساتنې لپاره دي، تر څو پخه او ښه شي. دا ټول نعمتونه د الله تعالی د رحمت او قدرت نښې دي، چې د انسانانو د ګټې او روزي لپاره يې پيدا کړي دي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته د الله تعالی پر لور د شکر او مننې لار ښيي؛ ځکه چې هغه زموږ لپاره داسې مېوې او ونې پيدا کړې چې خوراک او ګټه ترې اخلو.
• د کجورې ځانګړې يادونه موږ ته دا درس راکوي چې الله تعالی د خپلو بندګانو لپاره غوره او ګټور شیان غوره کړي دي، او موږ بايد د دې نعمتونو قدر وکړو.
• په دې آيت کې د الله تعالی د قدرت او حکمت ښکارنده ده، چې له يوه کوچني پوښ څخه داسې خوږه او ګټوره مېوه راوباسي؛ دا موږ ته د الله پر لور د باور او توکل زياتوالی راولي.
• دا آيت موږ ته د الله تعالی د رحمت يادونه کوي، چې نه يوازې زموږ د خوراک لپاره يې مېوې پيدا کړې، بلکې د ځمکې په هر کونج کې يې داسې نعمتونه خواره کړي چې انسان يې تل په کار اچوي.