Сураи Ар-Рахман — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• فَاكِهَةٌ — меваҳо, яъне навъҳои гуногуни мева.
• النَّخْلُ — дарахти хурмо.
• ذَاتُ الْأَكْمَامِ — соҳиби ғилофҳо; «акмом» ғилофҳоест, ки шукуфа ва меваи хурмо дар даруни онҳо парвариш меёбад.

1. Тафсири оят:

Дар ин замини омодашуда барои зиндагии мардум меваҳои гуногун мавҷуданд, ки инсон аз онҳо баҳра мегирад. Инчунин дарахтони хурмо дар он ҷой дода шудаанд, ки дар аввали пайдоиши меваашон ғилофҳое доранд; дар даруни ҳамин ғилофҳо шукуфа ва баъдан меваи хурмо ташаккул меёбад. Ҳамин гуна неъматҳо далели қудрату раҳмати Парвардигор бар бандагонаш мебошанд, то аз онҳо фоида гиранд ва шукри Худоро ба ҷо оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованди Таоло заминро бо неъматҳои фаровон оростааст, то инсон осон ва ором зиндагӣ кунад.
• Меваҳо ва хурмо намунае аз бешумори неъматҳои Ӯст, ки бояд ҳамеша шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва ҳикмати Парвардигор даъват мекунад.
• Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо ва наздикӣ ба Худованд мегардад.
• Ин гуна оятҳо дили инсонро ба ислом ва Қуръон мекашанд, зеро раҳмату меҳрубонии Худоро нисбати бандагонаш нишон медиҳанд.