سورت رحمن — آیت 12

د معنا کلمو:

• حَبُّ: دانې، لکه غنم، وربړه او داسې نور.
• عَصْف: د نبات هغه پاڼې چې وچه شي، او يا د دانو بوره (تبن).
• رَيْحان: هغه نباتات چې خوشبويي لري او خلک يې بوی کوي.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د خپلو نعمتونو د يادونې په لړ کې وايي چې په ځمکه کې يې هغه دانې هم پیدا کړي دي چې بوره (تبن) لري، لکه غنم، وربړه او داسې نور، چې د انسانانو او څارويو د خوراک لپاره دي. همدارنګه يې هغه خوشبويي لرونکي نباتات پيدا کړي دي چې خلک يې بوی کوي او ترې خوند اخلي. دا ټول د الله تعالی د قدرت او رحمت نښې دي چې د بندګانو د ګټې لپاره يې پيدا کړي دي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی د خپلو بندګانو لپاره د خوراک او روزي مختلف ډولونه پيدا کړي دي، چې د هغه پر مهربانۍ او رزاقيت دلالت کوي.
2. په دې آيت کې د نباتاتو او دانو يادونه د الله تعالی د قدرت او حکمت ښکارندوی دی، چې له دې امله بايد انسان د هغه شکر ادا کړي.
3. الله تعالی نه يوازې د انسانانو د خوراک خبره کړې، بلکې د څارويو د خوراک (عصف) يادونه هم کړې، چې دا د الله تعالی پراخ رحمت ښيي چې ټولو مخلوقاتو ته يې روزي برابرې کړې ده.
4. د خوشبويي لرونکو نباتاتو (ريحان) ذکر د دې لپاره دی چې انسان د الله تعالی په نعمتونو خوند واخلي او د هغه په رحمت او فضل باندي پوه شي.