Сураи Ар-Рахман — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, атоҳо, некиҳо.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду (ҷинну инс).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест аз ҷониби Парвардигор ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс — ки бо саволе пурмазмун онҳоро ба андеша водор мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо дуро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки дар олам вуҷуд дорад — аз офариниши инсон ва ҷин, аз рӯзӣ, аз саломатӣ, аз ақл, аз ҳидоят, аз имкону воситаҳое чун киштиҳо ва роҳҳои сафар — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Пас чӣ гуна метавонед неъматҳои Ӯро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят такрор дар сураи Ар-Рахмон омада, ҳар бор бандаро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои бешумори Худо даъват мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои Худоро дар ҳар лаҳза ба ёд орем ва шукри онҳоро ба ҷо орем.

— Такрор шудани ин оят дар сура нишон медиҳад, ки неъматҳои Парвардигор беҳисоб аст ва инкори онҳо ғафлат аст.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо дили шукргузор ва забони сипосгузор ба сӯи Худо рӯ орем.

— Ин суханҳо барои ҳар инсон ва ҷин даъватест ба имон, тавҳид ва итоат, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.

— Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби муҳаббати Худо мегардад.