Surja Er-Rahman — Ajet 25

Kuptimet e fjalëve:

• آلَاء: begatitë, dhuntitë dhe mirësitë e shumta.
• رَبِّكُمَا: Zotit tuaj të dyve (njerëzve dhe xhinëve).
• تُكَذِّبَانِ: po i mohoni dhe i refuzoni.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Madhëruar i drejtohet të dy grupeve, njerëzve dhe xhinëve, me një pyetje që ngërthen qortim dhe habi: "Pra, cilën nga begatitë e Zotit tuaj po e mohoni?" Kjo pyetje vjen pas përmendjes së disa prej dhuntive të Tij të mëdha, si krijimi i deteve me thesaret e tyre, anijet që lundrojnë në to, dhe lehtësimi i udhëtimit për njerëzit. Ajeti synon të zgjojë ndërgjegjen e njeriut dhe xhinëve për t'i bërë ata të reflektojnë mbi këto begati të panumërta që i rrethojnë, e megjithatë ata i mohojnë ato ose nuk ia falënderojnë Dhuruesin e tyre. Përsëritja e kësaj pyetjeje në suren Er-Rahman është një mjet retorik i fuqishëm që e bën njeriun të ndalojë dhe të mendojë: a është e mundur që dikush t'i mohojë këto dhunti që i sheh me sytë e vet dhe i prek me dorën e vet? Ajeti thekson se begatitë e Allahut janë të shumta sa nuk mund të numërohen, dhe se mohimi i tyre është një padrejtësi e madhe ndaj vetvetes.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

• Nga ky ajet mësojmë se begatitë e Allahut ndaj nesh janë të panumërta, dhe se detyra jonë është t'i njohim ato dhe ta falënderojmë Dhuruesin e tyre, jo t'i mohojmë.
• Ajeti na mëson se njeriu dhe xhinët janë të barabartë përballë begative të Allahut dhe përgjegjësisë për falënderim.
• Pyetja retorike në ajet na bën të reflektojmë mbi jetën tonë të përditshme: sa prej dhuntive të Allahut i shijojmë çdo ditë pa i vënë re? Sa prej tyre i marrim si të mirëqena?
• Ajeti na nxit të jemi gjithmonë në gjendje falënderimi dhe përulësie ndaj Allahut, sepse kush i njeh begatitë e Zotit të tij, e do Atë më shumë dhe i bindet Atij me sinqeritet.
• Ky ajet na kujton se mohimi i begative nuk është vetëm mohim me gjuhë, por edhe mosshfrytëzimi i tyre në atë që e kënaq Allahun, siç është përdorimi i tyre për të mirën dhe për t'i shërbyer fesë dhe njerëzimit.