Сураи Ар-Рахман — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «كُلُّ»: ҳама, тамоми.

— «مَنْ»: ҳар кӣ, ҳар чизе ки соҳиби ақл аст (ин ҷо ба маънои умумии махлуқот).

— «عَلَيْهَا»: бар рӯи он, яъне бар рӯи замин.

— «فَانٍ»: нестшаванда, ҳалокшаванда, фонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳар махлуқе, ки бар рӯи замин зиндагӣ мекунад — аз инсон, ҷин, ҳайвон ва ғайра — ҳама фонии нестшаванда ва ҳалокшаванда аст. Ҳеҷ кас дар ин дунё ҷовидон намемонад ва ҳама ба сӯи марг ва нестӣ равона мешаванд. Танҳо Зоти Пок ва Боазамати Парвардигор боқӣ мемонад, ки ҳеҷ гоҳ нест намешавад ва азалӣ ва абадӣ аст. Ин оят ёдрас месозад, ки дунёи фонӣ ва гузаро аст ва ҳар кас рӯзе аз ин ҷаҳон меравад, пас бояд барои ҳаёти ҷовидони охират тайёрӣ бинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба хоксорӣ ва тавозуъ даъват мекунад, зеро ҳама фонӣ ҳастанд ва ҳеҷ кас абадӣ нест.

— Он моро водор мекунад, ки ба ҷои дил бастани ба дунёи гузаро, ба амалҳои нек ва тақво машғул шавем.

— Ёдрас месозад, ки танҳо Худованд боқӣ ва ҷовидон аст ва ҳамаи корҳо ба сӯи Ӯ бармегарданд.

— Ин оят дар дили муъмин умед ва таваккул ба Худоро зиёд мекунад, зеро медонад, ки Парвардигори боазамат ҳамеша бо Ӯст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

— Ҳамчунин ин оят сабаби рағбат ба охират ва омодагӣ барои вохӯрӣ бо Худованд мегардад, ки ин ҳақиқати ҳаёти ҷовидонӣ аст.