Сураи Ар-Рахман — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— الجَوَارِ: киштиҳои дар баҳр равоншуда.

— الْمُنشَآتُ: киштиҳои баландсохт, ки боғозу бодбонҳояшон бардошта шудаанд.

— كَالْأَعْلَامِ: монанди кӯҳҳо; «аълом» ҷамъи «алам» аст, ки маънои нишона ва кӯҳи баландро дорад.

1. Тафсири оят:

Ва танҳо аз они Худованди бузург аст киштиҳои дар баҳр равоншаванда, ки бо қудрати Ӯ дар об ҳаракат мекунанд ва барои мардум фоида мерасонанд. Ин киштиҳо бо сохти баланду бодбонҳои бардошташуда мисли кӯҳҳои азим дар рӯи об намудор мешаванд. Ҳамаи ин нишонаи қудрати Парвардигор ва раҳмати Ӯст, ки воситаҳои нақлиёти баҳриро барои бандагонаш муҳайё кардааст, то аз онҳо барои сафар ва тиҷорат ва интиқоли бору мусофирон истифода баранд. Ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ тавони идора ва равон кардани ин киштиҳоро надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят бандаро ба шинохти қудрати Худованд дар офаридани воситаҳои нақлиёти баҳрӣ ва идораи онҳо ҳидоят мекунад.

— Нишон медиҳад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла киштиҳои баҳрӣ, аз ҷониби Парвардигор аст ва бояд шукри Ӯ ба ҷо оварда шавад.

— Ин оят инсонро ба тафаккур дар бораи азимии офариниш ва тадбири Худованд дар ҷаҳон даъват мекунад, ки ин ба қалб имон ва муҳаббат ба Парвардигор меафзояд.

— Ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки аз неъматҳои Худо барои манфиати худ ва дигарон истифода барем ва ҳамеша ба Ӯ таваккул кунем.