Сураи Ар-Рахман — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, инъомҳо ва некӣҳои зоҳириву ботинии Парвардигор.

— «تُكَذِّبَانِ»: ду шумо (ҷинну инс) инкор мекунед, дурӯғ мешуморед ё ношукрӣ менамоед.

1. Тафсири оят:

Пас аз ёдоварӣ аз сахтгирии рӯзи қиёмат ва азобҳои он, Худованди мутаъол бо саволе, ки дар он сарзаниш ва таъна аст, рӯй меоварад ба ҷинну инс ва мефармояд: пас кадом як аз неъматҳои Парвардигоратонро, эй ду гурӯҳи махлуқот, дурӯғ мешуморед ва ношукрӣ мекунед? Дар он рӯз оташе аз оташи дӯзах ва миси гудохта бар сарҳои шумо рехта мешавад ва ҳеҷ кас шуморо ёрӣ карда наметавонад. Ин оят ҳамчун огоҳӣ ва сарзаниш аст барои онҳое, ки неъматҳои бешумори Худоро инкор мекунанд ва ҳаққи шукри онро ба ҷо намеоранд. Ҳар як неъмат — аз вуҷуд, ақл, ҳидоят, ризқ ва амният — далели раҳмати Худованд аст ва инкор кардани онҳо нишонаи ғафлат ва саркашӣ мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Оят моро водор месозад, ки неъматҳои Худоро шиносем ва ҳамеша шукргузор бошем, зеро шукр неъматро зиёд мекунад ва дилро ором месозад.

— Ин савол такроршаванда дар сураи Ар-Раҳмон ба мо меомӯзад, ки ҳар лаҳза ба худ муроҷиат кунем: оё мо неъмати Парвардигорро инкор мекунем? Ин боиси бедор шудани виҷдон ва тавба аст.

— Қуръон бо чунин услуби нарм ва пурҳикмат моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва нишон медиҳад, ки Худованд намехоҳад касе азоб шавад, балки мехоҳад ҳама ба неъматҳои Ӯ пай баранд ва сипосгузор бошанд.

— Дар ин оят раҳмати Худо бо адолати Ӯ омехта аст: аз як тараф азобро ёдовар мешавад, аз тарафи дигар бо савол ба неъматҳо таваҷҷуҳ медиҳад, то банда тавассути шукр аз азоб наҷот ёбад.

— Ин оят моро ба ваҳдати Худо ва ягонагии Ӯ дар неъматдиҳӣ бовар мекунонад ва ба мо меомӯзад, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат ва сипос аст.