Сураи Ар-Рахман — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— انشَقَّت: шикофта шуд, пора-пора гардид.

— وَرْدَة: гулобӣ, сурхи гулранг (ранги гул).

— الدِّهَان: равғанҳо, ё чизҳои равғанин монанди равғани обшуда ва сурб гудохта.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ҳангоме ки ҳамаи ҳодисаҳои бузург ба вуқӯъ мепайванданд, осмон шикофта мешавад ва кушода мегардад, то ки фариштагон аз он фурӯ оянд. Дар он лаҳза ранги осмон тағйир меёбад ва мисли гули сурх — гулобӣ мегардад. Ин ранги сурх на танҳо аз зебоӣ, балки аз шиддати ҳодисаи он рӯз ва ҳавли бузурги қиёмат аст. Осмон мисли равғани обшуда ё сурби гудохта мешавад, ки ранги он тағйирёбанда ва ҳолати он даҳшатовар аст. Ин ҳама нишонаи он аст, ки дар он рӯз ҳеҷ чиз дар ҳолати муқаррарии худ намемонад ва ҳамаи махлуқот ба бузургии Парвардигор иқрор мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи мо ба он бозмегардем.

— Осмон, ки мо онро ҳамеша устувор ва пойдор мебинем, рӯзе тағйир меёбад; ин нишон медиҳад, ки танҳо Худованд абадӣ ва пойдор аст.

— Вақте ки ин гуна ҳодисаҳои бузург рӯй медиҳанд, инсон бояд дар дунё ба некӯкорӣ ва тақво машғул шавад.

— Ин оят дар дили инсон ҳисси хушуъ ва тавозуъ ба Худовандро бедор мекунад ва моро ба сӯи омодагӣ барои охират ҳидоят менамояд.

— Қуръон бо тасвири даҳшатовари рӯзи қиёмат моро ба ёдоварӣ аз неъматҳои Худованд ва шукргузорӣ даъват мекунад.