Сураи Ар-Рахман — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, яъне бахшоишҳо ва неъматҳои зоҳириву ботинии Парвардигор.

— «تُكَذِّبَانِ»: дуруғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованди мутаъол дар оятҳои пешина нишонаҳои қудрати худро дар осмонҳо, замин, офтоб, моҳ, гиёҳҳо ва дигар махлуқот баён кард, дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс — муроҷиат намуда мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дуруғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне бо вуҷуди ин ҳама неъматҳои ошкору пинҳонӣ, ки Парвардигор ба шумо ато кардааст, чӣ гуна метавонед онҳоро инкор кунед ва ношукрӣ намоед? Ин оят ҳамчун саволу сарзаниш аст, то инсону ҷинн ба неъматҳои бешумори Худо андеша кунанд ва ба шукргузорӣ рӯй оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва онҳоро инкор накунад.

— Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Ҳар як неъмат нишонаи раҳмати Худованд аст ва бояд ба Ӯ тавозуъ намуд.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳеҷ гоҳ ношукрӣ накунем ва ҳамеша сипосгузори Парвардигор бошем.

— Қуръон бо чунин саволҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.