Сураи Ар-Рахман — Оят 39

1. Маънии калимаҳои муҳим:

— «Фаявмаиз»: Пас дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «Занб»: гуноҳ, хато ва амали бад.

— «Инс»: одамон, наслҳои башарӣ.

— «Ҷонн»: ҷинҳо, махлуқоти нодида.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург, ки осмон шикофта мешавад ва ҳамаи махлуқот барои ҳисоб ҳозир мегарданд, аз инсонҳо ва ҷинҳо дар бораи гуноҳҳояшон пурсиш карда намешавад. Ин на ба он маъност, ки амалҳои онҳо номаълум аст, балки Худованди доно ба ҳамаи корҳои онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Ҳар банда аз рӯи нишонаҳояш шинохта мешавад: мӯъмин бо рӯшноии чеҳра ва осори ибодат, кофир бо аломатҳои куфру гуноҳ. Пас пурсиш дар он рӯз барои омӯхтан ва фаҳмидан нест, зеро ҳама чиз равшан аст, балки танҳо барои сарзаниш ва ҳисобот хоҳад буд. Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо ё мукофот намемонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳамаи амалҳои мо назди Худо маълум аст ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад.

— Мӯъмин бояд ҳамеша ба некӣ ва ибодат кӯшад, то дар рӯзи қиёмат бо чеҳраи равшан шинохта шавад.

— Ин оят умед мебахшад, ки адолати Худо комил аст ва ҳар кас тибқи амалаш ҷазо ё мукофот мегирад.

— Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом мекашад, зеро дар он ҳақиқату адолат ва раҳмат ба ҳам омехтаанд.