Сураи Ар-Рахман — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, инъомҳо.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду (яъне ҷинну инс).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба ҷинну инс аст, ки Парвардигор мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо дуро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки Худованд ба шумо ато кардааст, аз қабили неъмати ҳаёт, ризқ, ақл, ҳидоят ва дигар бартариҳо, ҳама аз ҷониби Ӯст. Пас шумо бояд шукргузор бошед ва ҳеҷ яке аз ин неъматҳоро инкор накунед. Ин оят такрор дар сураи Ар-Раҳмон омадааст, то инсон ва ҷиннро ба андеша водорад, ки неъматҳои бешумори Худоро ба ёд оранд ва аз инкору ношукрӣ даст кашанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон ва ҷинн бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.

— Такрори ин оят дар сураи Ар-Раҳмон нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Худост.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳеҷ неъмате аз Худо пинҳон нест ва ҳама аз Ӯст.

— Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби ризои Худованд мегардад.

— Инкор ва ношукрӣ нисбати неъматҳои Худо боиси ғазаби Ӯ ва маҳрумият аз баркатҳост.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо забони шукр ва дили эътироф ба Худованд муроҷиат кунем ва аз инкору дурӯғ шуморидани неъматҳояш парҳез намоем.