Сураи Ар-Рахман — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

— «يَطْمِثْهُنَّ»: ба онҳо наздик нашудааст, даст нарасондааст ва бо онҳо ҳамбистар нашудааст.

— «إِنسٌ»: одамон, яъне мардуми башарӣ.

— «جَانٌّ»: ҷиннҳо, яъне махлуқоти нопадид аз оламҳои ғайбӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши ҳурҳои биҳиштӣ фармуда мешавад, ки онҳо покдоман ва дастнорасида мебошанд. Ҳеҷ инсон ва ҳеҷ ҷинн пеш аз ҳамсарони биҳиштии худ ба онҳо наздик нашудааст ва онҳоро ламс накардааст. Яъне ин ҳурҳо танҳо барои ҳамон бандагони некӯкори Худо офарида шудаанд ва то замони ворид шудани онҳо ба биҳишт, касе ба онҳо даст нарасонидааст. Ин покдоманӣ ва тозагӣ далели иззату каромати онҳо ва подоши бузурги Худованд барои аҳли биҳишт аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки подошҳои Худованд дар биҳишт бениҳоят пок ва комил ҳастанд ва бандагони солеҳ ба неъматҳое мерасанд, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.

— Покдоманӣ ва покизагӣ арзиши бузург дорад ва Худованд бандагони покро бо неъматҳои пок иззат мебахшад.

— Ин оят моро ба амали нек ва тақво ташвиқ мекунад, то сазовори чунин подошҳои бузург гардем.

— Ёдовар мешавад, ки ҷиннҳо низ махлуқоти Худованд ҳастанд ва дар олами ғайб зиндагӣ мекунанд, аммо ба биҳишт ва неъматҳои он танҳо бандагони солеҳ роҳ меёбанд.

— Ин оят дили мӯъминро ба умед ва рағбат ба биҳишт пур мекунад ва ӯро ба шукргузорӣ ва ибодат ҳидоят менамояд.