Сураи Ар-Рахман — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, такя карда нишастагон.
• رَفْرَفٍ: болиштҳо ва курпаҳои баланд ва зебо, ки ба монанди болҳо паҳн шудаанд.
• خُضْرٍ: сабз, ранги сабзи зебо.
• عَبْقَرِيٍّ: гилемҳо ва фаршҳои нодир ва аҷиб, ки мисли онҳо дида нашудааст.
• حِسَانٍ: зебо, хушрӯй ва дилкаш.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар васфи неъматҳои биҳиштӣ мефармояд, ки биҳиштиён бар болиштҳо ва курпаҳои сабзи баланд такя карда нишастаанд, ки инҳо нишонаи оромиш ва иззати комил мебошанд. Онҳо инчунин бар фаршу гилемҳои нодиру зебо такя мекунанд, ки дар зебоӣ ва сифат мисли онҳо вуҷуд надорад. Ин фаршҳо ба ҳадде зебо ва нодиранд, ки арабҳо ҳар чизи аҷиб ва нодирро ба "абқар" нисбат медоданд, зеро гумон мекарданд, ки абқар сарзамини ҷинҳост ва ҳар чизи ҳайратангез аз он ҷост. Пас, ин фаршҳои биҳиштӣ на танҳо зебо, балки дорои сифатҳое ҳастанд, ки ақли инсон аз дарки онҳо оҷиз аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромиш, иззат ва лаззати комил аст, ки дар он ҳеҷ хастагӣ ва ноҳинҷорӣ нест.
• Худованд бандагони худро бо неъматҳои зебо ва нодир мукофот медиҳад, ки ин муҳаббати Ӯро ба бандагони солеҳ нишон медиҳад.
• Ин васфҳо дили инсонро ба сӯи амалҳои нек ва тоъат мекашад, то ба чунин неъматҳои ҷовидонӣ ноил гардад.
• Зикри ин неъматҳо ба мо меомӯзад, ки барои расидан ба биҳишт бояд дар дунё аз гуноҳ парҳез кунем ва ба Худо итоат намоем.
• Ин оят инчунин ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки бо васфи неъматҳои биҳиштӣ моро ба сӯи некӣ ва савоб ташвиқ мекунад.