Сураи Аль-Вакиа — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Лағв»: сухани беҳуда, ботил ва бефоида.

— «Таъсим»: гуноҳ ё чизе, ки боиси гуноҳ мегардад.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт сокинони он ҳеҷ гоҳ сухани беҳуда, ботил ва бефоида намешунаванд ва ба гӯши онҳо ҳеҷ сухане намерасад, ки онҳоро ба гуноҳ кашад ё боиси гуноҳ гардад. Ҳамаи суханони онҳо пок, дуруст ва аз ҳар гуна айб ва нуқсон орӣ аст. Онҳо дар он ҷо танҳо сухани некӯ ва саломатро мешунаванд, аз ҷумла салому дуруди якдигар ва суханони некӯи ҳамнишинон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои покӣ ва саломат аст, на ҷои сухани беҳуда ва гуноҳ.

— Муъмин бояд дар дунё низ аз сухани беҳуда ва гуноҳ парҳез кунад, то ба покии биҳишт наздик шавад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки муҳити некӯ ва сухани пок барои рӯҳи инсон чӣ қадар муҳим аст ва дар биҳишт ин муҳит ба комилтарин дараҷа мерасад.

— Ин ваъдаи Худованд ба бандагони солеҳ барои онҳост, ки дар дунё аз лағв ва гуноҳ дурӣ ҷустанд, ва ин боиси шавқу рағбат ба амалҳои нек ва дӯст доштани биҳишт мегардад.