Сураи Аль-Вакиа — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷазоан»: подошест, мукофоте, ки барои амал дода мешавад.

— «Бимо»: ба сабаби он чизе, ба ивази он чизе.

— «Кониў»: онҳо буданд.

— «Яъмалун»: амал мекарданд, кор мекарданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки ҳамаи неъматҳои бузург ва мартабаҳои олӣ, ки дар оятҳои пешина барои бандагони солеҳ зикр шудаанд — аз боғҳо, чашмаҳо, ғулмонҳо, меваҳо, гӯшти паррандаҳо ва ҳурҳои чашмфарох — ҳамаи инҳо подоши амалҳои некӯи онҳо дар дунё мебошанд. Яъне ин неъматҳо бесабаб дода намешаванд, балки мукофоти адолатноконанд барои он ки онҳо дар ҳаёти дунё амалҳои солеҳ анҷом медоданд, ба Худо ибодат мекарданд, аз гуноҳҳо парҳез мекарданд ва ба дигарон некӣ мерасониданд. Ҳар қадар амали банда бештар ва холистару дурусттар бошад, ҳамон қадар мартаба ва неъмати ӯ дар охират баландтар хоҳад буд. Ин оят нишон медиҳад, ки Ҷаннат ва неъматҳои он на танҳо аз фазлу раҳмати Худо, балки ҳамчунин ба сабаби амалҳои некӯи банда аст, ва Худованд амали касеро беподош намегузорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳар амали неке, ки дар дунё анҷом медиҳад, беподош нахоҳад монд ва Худо онро дар охират бо неъматҳои бузург мукофот медиҳад.

— Инсонро ба амалҳои солеҳ ва ибодат ташвиқ мекунад, зеро Ҷаннат ва мартабаҳои он ба амалҳои некӯ вобастаанд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини адолат аст: подош ба амал мувофиқ аст ва ҳеҷ кас зулм намебинад.

— Инсон бояд ҳамеша ба амалҳои некӯ кӯшиш кунад, зеро ҳар як амали хурди некӯ низ дар назди Худо арзиш дорад ва метавонад сабаби расидан ба неъматҳои ҷовидонӣ гардад.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дил афзун мекунад, зеро мебинем, ки Худованд чӣ гуна бандагони солеҳро дӯст медорад ва барои онҳо неъматҳои азим омода кардааст.