سوره واقعه — آیه 25

معانی کلمات:

• لَغْوًا: سخن باطل، بیهوده و بیمحتوا.
• تَأْثِيمًا: سخنی که موجب گناه و مؤاخذه شود، یا نسبت گناه دادن به دیگری.

تفسیر آیه:

بهشتیان در آنجا هیچ سخن بیهوده و پوچی نمیشنوند، و نیز هیچ گفتاری که آنان را به گناه آلوده کند یا به یکدیگر نسبت ناروا بدهند، در آنجا وجود ندارد. بلکه گفتار آنان پاک و سالم است، و تنها چیزی که میشنوند سلام و تحیت یکدیگر است؛ سلامی که سرشار از محبت و آرامش است و هیچ اثری از لغو و گناه در آن نیست. این آیه نشان میدهد که محیط بهشت کاملاً پاک و عاری از هرگونه آلودگی گفتاری و رفتاری است، و بهشتیان در نهایت آرامش و امنیت روحی به سر میبرند.

فواید و پیامهای آیه:

• پاکی محیط و گفتار، یکی از بزرگترین نعمتهای بهشتی است؛ چرا که بسیاری از رنجهای دنیوی از سخنان بیهوده و گناهآلود ناشی میشود.
• این آیه مؤمنان را ترغیب میکند که در دنیا نیز زبان خود را از لغو و گناه پاک نگه دارند تا به این نعمت بزرگ دست یابند.
• نشان میدهد که اسلام به سلامت روح و روان اهمیت میدهد و بهشتی را توصیف میکند که در آن هیچ آزار و اذیت کلامی وجود ندارد.
• ایمان به چنین پاداشی، انسان را به صبر بر سختیهای دنیا و دوری از گناهان زبانی تشویق میکند.