Сураи Аль-Вакиа — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, магар.

— «قِيلًا»: гуфтор, сухан.

— «سَلَامًا سَلَامًا»: салом бар салом, яъне гуфтори сулҳу осоиштагӣ ва дуруд.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт аҳли ҷаннат ҳеҷ сухани беҳуда ва гуноҳро намешунаванд, балки танҳо гуфтори пок ва беайбро мешунаванд. Онҳо саломи Худоро ва саломи фариштагонро мешунаванд ва худи онҳо низ ба якдигар салом мефиристанд. Ин салом пайи ҳам ва такрор мешавад, яъне яке ба дигаре салом медиҳад ва ӯ низ бо салом ҷавоб медиҳад. Пас дар он ҷо ҳеҷ чизе ба гӯш намерасад, магар сухани салом ва дуруд, ки манбаи сулҳ, амният ва хушнудӣ аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт сарои покӣ ва осоиштагист, на сарои сухани беҳуда ва озор.

— Салом дар байни аҳли ҷаннат одати ҳамешагӣ аст, ки ин ба муҳаббат, ягонагӣ ва эҳтироми мутақобила ишора мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё низ забони худро аз сухани беҳуда нигоҳ дорем ва ба якдигар салом диҳем, то ба ахлоқи аҳли ҷаннат наздик шавем.

— Салом дар ислом шиори сулҳу дӯстӣ аст ва паҳн кардани он сабаби зиёд шудани муҳаббат дар дилҳо мегардад.

— Худованд ба бандагони солеҳ ваъда додааст, ки дар охират ба онҳо неъматҳое медиҳад, ки дар он ҳеҷ сухани нопок ва озордиҳанда нест, балки танҳо оромиш ва хушҳолӣ аст.