Сураи Аль-Вакиа — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «فُرُشٍ»: ҷамъи «фирош» аст, яъне бистарҳо, тӯшакҳо ва ҳар чизе, ки барои нишастан ё хобидан паҳн карда мешавад.

— «مَّرْفُوعَةٍ»: баландбардошташуда, боло бардошташуда, яъне дар ҷои баланд қарор додашуда.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пешина Аллоҳ таоло неъматҳои аҳли биҳиштро баён карда, аз дарахти сидр, ки хор надорад, меваҳои зиёди болои ҳам чидашуда, сояи доимӣ, оби равон ва меваҳои бепоён ёдовар шуд. Пас аз он дар ин оят мефармояд, ки барои онҳо бистарҳои баландбардошташуда омода аст. Ин бистарҳо болотар аз замин қарор гирифтаанд ва бар болои тохтҳо гузошта шудаанд, то ки аҳли биҳишт бар онҳо ором ва бо фарағат бинишинанд ва бихобанд. Баландии ин бистарҳо нишонаи мартабаи олӣ ва иззату каромати онҳо дар назди Аллоҳ аст. Ҳамин тавр, Аллоҳ таоло ба бандагони солеҳи худ дар охират неъматҳои гуногунро ато мекунад, ки чашм надида ва гӯш нашунида ва ба дили инсон нагузаштааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки Аллоҳ таоло барои бандагони некӯкор неъматҳои бузург омода кардааст, ки ҳеҷ кас наметавонад андозаи онро тасаввур кунад.

— Ин неъматҳо натиҷаи имон ва амали солеҳ аст, бинобар ин ҳар мусалмон бояд барои ба даст овардани онҳо кӯшиш кунад.

— Дар ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки дар дунё ба сахтиҳо ва машаққатҳо рӯбарӯ мешаванд, вале дар охират барои онҳо оромиш ва иззати абадӣ интизор аст.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Аллоҳ таоло дар Қуръон бо чунин тавсифҳо бандагони худро ба сӯи неъматҳои ҷовидонӣ даъват мекунад ва ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.