Сураи Аль-Вакиа — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «رُجَّتِ»: ҷунбонда шуд, такон дода шуд.

— «رَجًّا»: такон додани сахт ва шадид.

1. Тафсири оят:

Рӯзе ки замин ба шиддат ва ба таври азим ҷунбонда мешавад ва такон мехӯрад, то ҳадде ки ҳама чизҳои рӯи он зеру зибр мегардад. Ин ҷунбиш на ҷунбиши оддӣ, балки таконест бузург ва ҳамаҷониба, ки заминро ба ларза меорад ва онро ба ҳолати дигаргунӣ мебарорад. Дар ин рӯз кӯҳҳо низ пора-пора шуда, ба ғубор табдил меёбанд ва дар ҳаво пароканда мешаванд. Ин оят оғози тасвири рӯзи қиёмат аст, ки Худованд бо он инсонҳоро аз бузургии он рӯз огоҳ мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад ва дилҳоро барои омодагӣ ба он бедор мекунад.

— Нишон медиҳад, ки қудрати Худованд бар ҳама чиз тавоност ва ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намегурезад.

— Инсонро ба андеша водор мекунад, ки дунёи фонии ҳозира на ҷойгоҳи абадӣ аст ва бояд барои охират амали нек анҷом диҳад.

— Дар дилҳо умед ва тарсро зинда мекунад: тарс аз адолати Худо ва умед ба раҳмати Ӯ барои касоне, ки имон меоранд ва амали солеҳ мекунанд.

— Ин оят боиси он мешавад, ки инсон ба бузургии Қуръон ва ростӣ будани паёмҳои он боварӣ пайдо кунад ва ба сӯи ислом бештар майл кунад.