Сураи Аль-Вакиа — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «وَبُسَّتِ»: решааш «ب-س-с» аст, маънои он реза-реза кардан, майда кардан, хокард кардан аст.

— «بَسًّا»: мафъули мутлақ аст, ки шиддат ва пуррагии амалро ифода мекунад, яъне реза-реза кардани тамом ва комил.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол аз рӯзҳои сахти қиёмат хабар медиҳад, ки кӯҳҳо, ки дар дунё бо устуворӣ ва бузургии худ машҳур буданд, реза-реза ва майда карда мешаванд. Онҳо чунон шикаста ва хокард мегарданд, ки мисли орд ё ғубори пароканда дар ҳаво паҳн мешаванд. Ин ҳолат пас аз он ба амал меояд, ки замин ба шиддат ҷунбида, ҳама чизҳои рӯи он зеру зибр мегардад. Ҳамин тавр, кӯҳҳое, ки инсон онҳоро рамзи собитӣ ва абадият мепиндошт, дар як лаҳза ба ғубор табдил меёбанд ва аз байн мераванд. Ин манзара бузургии қудрати Илоҳӣ ва ночизии махлуқотро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бифаҳмад, ки ҳар чизе, ки дар дунё бузург ва устувор менамояд, дар рӯзи қиёмат нест мешавад ва танҳо Худои ягона боқӣ мемонад.

— Оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба зебоиҳои дунёи фонии худ дил набандем ва барои охират тайёрӣ бигирем.

— Ин гуна оятҳо бузургии Қуръони каримро нишон медиҳанд, ки бо суханони кӯтоҳ ҳақоиқи бузургро баён мекунад ва дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб месозад.

— Ҳар касе, ки ин оятро бовар кунад, дар дилаш тарси Худо ва умед ба раҳмати Ӯ ҷой мегирад ва кӯшиш мекунад, ки дар дунё некӯкор бошад.